Atopowe zapalenie skóry u dorosłych

Atopowe zapalenie skóry jest przewlekłą, uwarunkowaną genetycznie chorobą skóry. Częstość jej występowania szacuje się w granicach 1-3% populacji dorosłych.

Pierwsze objawy choroby występują zwykle w pierwszym roku życia. Zmiany chorobowe mają charakter wysiękowy i obejmują głównie zgięcia kończyn. Do nasilenia objawów dochodzi w sytuacji narażenia chorego na działania czynników prowokujących, takich jak: alergeny pokarmowe, alergeny wziewne (kurz, pyłki, roztocza), detergenty oraz czynniki infekcyjne (drożdżaki, bakterie). Charakterystyczna jest silna reakcja alergiczna na kontakt z wełną.

Występowanie zmian ma charakter przewlekły i nawrotowy. Po 30 roku życia obserwuje się samoistną remisję tj. wycofywanie się objawów chorobowych lub zmniejszenie ich nasilenia. U chorych, u których nie doszło do wycofania choroby, obserwuje się pojawienie zmian także na grzbietowej powierzchni dłoni. Widoczne jest także zwiększenie lichenizacji, procesu polegającego na zgrubieniu wierzchnich warstw skóry.

U ponad połowy chorych oprócz dolegliwości podstawowych obserwuje się pojawienie objawów dychawicy oskrzelowej lub kataru siennego. Co ważne, nie odnotowuje się zależności między nasileniem zmian skórnych a objawami astmy.

Leczenie atopowego zapalenia skóry u dorosłych  nie różni się zasadniczo od metod stosowanych w pierwszych latach życia. Podstawę leczenia w obu przypadkach stanowi odpowiednie natłuszczanie i nawilżanie skóry. Istotna jest również eliminacja czynników prowokujących występowanie zmian skórnych, głównie alergenów wziewnych i detergentów. Alergeny pokarmowe u dorosłych nie stanowią głównego źródła choroby.

Nieustąpienie zmian skórnych w okresie dojrzewania powoduje, iż trzeba rozsądnie zastanowić się nad wyborem zawodu. Niewskazane są wszelkie zawody wymagające stałej styczności ze związkami uczulającymi, tj. fryzjerka, kosmetyczka, pielęgniarka, mechanik samochodowy itp.