Atopowe zapalenie skóry – leczenie

Spełnienie kryteriów rozpoznawczych atopowego zapalenia skóry jest wskazaniem do jak najszybszego rozpoczęcia leczenia. Podstawą leczenia chorego, niezależnie od wieku, jest regularne nawilżanie i natłuszczanie skóry. Najskuteczniejszymi preparatami na rynku okazały się maści cholesterolowe na bazie wazeliny, jak i sama wazelina. Odpowiednie są także kremy nawilżające zawierające oleje roślinne i przeciwutleniacze (m.in witamina A i E).

Równie istotne co samo nawilżanie jest, o ile to możliwe, wyeliminowanie czynników uczulających oraz wywołujących objawy skórne. Do głównych czynników prowokujących występowanie dolegliwości zalicza się alergeny wziewne i pokarmowe. Z tego względu z diety dziecka należy wyłączyć białka mleka krowiego, ryby, jaja, owoce cytrusowe, jagody, kakao i orzechy. Należy także wyeliminować czynniki drażniące znajdujące się w kolorowych mydłach i środkach piorących. Odzież i pościel dziecka należy prać w proszkach hipoalergicznych, przeznaczonych do skóry wrażliwej. Dziecko powinno spać w bawełnianej pościeli na materacu z gąbki. Zakazana jest poduszka z pierza i wełniana kołdra.

Oprócz profilaktyki w  leczeniu atopowego zapalenia skóry istotna jest efektywna farmakoterapia. Stosowane są tu leki o działaniu miejscowym i ogólnoustrojowym. W leczeniu miejscowym stosuje się kremy, pasty oraz zawiesiny z dodatkiem glikokortykosteroidów, które skutecznie hamują stan zapalny skóry. Leki te, choć skuteczne, powinny być stosowane wyjątkowo ostrożnie. Rozprowadzone w okolicy odbytu ulegają szybkiemu wchłonięciu i mogą wywołać liczne działania niepożądane.

Ze względu na intensywny świąd towarzyszący każdej postaci choroby lekarz zwykle przepisuje preparaty przeciwhistaminowe, względnie psychotropowe. Szczególnie dobre efekty obserwowane są u pacjentów przyjmujących hydroksyzynę. W bardziej nasilonych objawach chorobowych zalecane jest stosowanie tioridazyny.

W trakcie zaostrzenia choroby, zwykle stosowane są doustne glikokortykosteroidy, które ze względu na liczne działania niepożądane powinny być jak najszybciej zastąpione natłuszczającymi kremami pielęgnacyjnymi.

Korzystne efekty przynosi także fotochemoterapia (PUVA – znana szerzej chorym leczącym się na łuszczycę), a także naświetlanie za pomocą krótszych lub dłuższych promieni nadfioletowych w dużych dawkach.

W ciężkich przypadkach, gdy opisane metody leczenia są niewystarczające, należy rozważyć podanie cyklosporyny, silnego leku o działaniu immunosupresyjnym, który pomaga uzyskać znaczną poprawę stanu skóry, a nawet całkowite ustąpienie zmian.